« فاصله بين من و تو تنها يه حرف ساده است »

 همين ديروز بود كه يه خط فاصله به وسعت يه دنيا زندگي بين من و تو كشيده شد ...

 هيچ وقت نخواستي بدوني و من هم هيچ وقت نخواستم  بگم .......

 هميشه سنگ صبور  بودم اما امروز از اون سنگ بزرگ فقط يه كمي خرده سنگ مونده كه اون هم داره زير پاهات له مي شه ...

 هيچ وقت نخواستي باور كني و من هم هيچ وقت نخواستم قبول كنم ....

 وقتي به دور و برم نگاه مي كنم مي بينم  خودم موندم و خودم و يه مشت افكار پراكنده و درهم و يه عالمه حرف نا تمام و يه .........

 هيچ وقت نخواستي به ياد بياري و من هيچ وقت نخواستم فراموش كنم ..........

 ديگه خسته شدم و اينبار مي خوام به خاطرات خوش گذشته ام بي توجه باشم  تا شايد راحت فراموش كنم نه اينكه فراموش بشم ........

ميدونم كه اينبار كار سختي پيش رو  دارم .

چون نمي دونم حرفهاي گذشته رو از ياد ببرم  يا دلي كه هر روز داره با ياد گذشته عاشق تر مي شه .............

فقط اينو دوست دارم بدوني كه فاصله بين من و تو تنها يه حرف ساده ست.....

من خسته ام ، خسته
خسته و سرگردان ، تنها و بي كس
گوشه اتاق تاريكم نشسته ام ،
مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش كشيده ام .
او كيست ؟
دو زانوي من ....
آری من دو زانوی خويش را در آغوش كشيده ام و او را ميفشارم ،
تا حس سفر در دلم هميشه تازه بماند .
آری دو زانوی من هميشه مرا در يافتن عشق و حقيقت همراهی كردند ،
اما هيچگاه آن را نيافتم .
درها همه بسته بودند ،
قلبها يخ زده و توخالی.......
حال می خواهم بگريم .... فرياد بزنم ..... ناگفته ها را بازگو كنم .....
اما برای كه ؟ اما برای چه؟
جز اين دو زانوی من چه كسی است تا مرا دريابد.....؟
چه كسي است تا من بتوانم
با او از عشق و دوست داشتن بگويم .....؟
آرای به راستي كه هيچ كس نيست .....
هست؟
من تنها هستم ، تنهای تنها ....
شايد فقط تنهايی مرا بفهمد .... شايد تنهايی بتواند
داغ تنهايی را در من آرام كند!
اين دو زانوی من،
كه هرگز مرا تنها نگذاشتند ،
اكنون خسته اند ، حس رفتن ندارند ،
مي خواهند در آغوش من بمانند....
تنهايی تنها كسی بود كه من می توانستم برای او آرام آرام اشك بريزم .....
وآنگاه
آرام و بی صدا زانوهايم در آغوش من به خواب مي رفتند
و من در آغوش سرد تنهايی.
تنهايي با همه رفافتش،
تك تك روياهای مرا سوزاند،
رويای عشق را .... رويای فردا را....
اكنون من تنها هستم ... تنهای تنها
در اتاق تاريكم .....
پس ای تنهايی با من بمان ،
اما از تو خواهشی دارم ميكنم
هيچ گاه حس عشق را در من همچون رويای عشقم نسوزان.
هر چند ميدانم كه تو او را هم از من خواهی گرفت ...
حال من در تنهايی خويش گم شده ام، همه چيز را از دست داده ام ، حتی خودم را ......
همواره بوده ای مثل همیشه ی خواب...

خداحافظ.....
از اینجا که پر از غمه خسته شدم میخوام برم
قلبمو که دادم به تو دیگه میخوام پس بگیرم
موندن هرگز....خداحافظ....
دیگه میرم....
اگه یه روز دردای دنیا بریزه تو قلب من
ستاره ها خاموش بشن تو آسمون شب من
من میمیرم......دیگه میرم...
خداحافظ دیگه رفتم
پایان ثانیه منم
هر جایی ساعت ببینم
عقربه ها شو میشکنم
حتی نشد واسه یه بار من بدی هاتو خوب کنم
خورشید و کشتم که دیگه خودم به جات غروب کنم
دل میسوزه
ازم نخوا بیشتر از این اسیر این قفس باشم
هیچی نمونده از دلم خاکستر رو آتیشم
ریزه ریزه دل میسوزه....
خسته شدم...
دلم گرفته این روزا غم خونه کرده تو صدام
بارون غصه انگاری میباره تو ترانه هام
عاشق بودم......خسته شدم......دیگه میرم
گریه نکن .....
دل بیا بریم.....
از عشق دیگه نگیم ...
درد عشقی که کشیدیم
جز خدا به کسی نگیم...

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت...آره سخته...اون وقته كه خزان سراغ دلت مياد...مياد تا طراوت و شادابي ، شوق و اشتياق و حتي اميد رو از دلت بگيره ...

عشق یعنی سکوت لبهایم

عشق يعني مرگ بيان شاعر

عشق يعني جستجوي چشمان نوجواني

عشق يعني همين يك ، دو قدم تا سكوت

عشق يعني مفهوم همين ژاله سبز

عشق يعني قلم برداري 

و دست را آزاد كني و چشمها را بسته

 رنگها را در اختيار روحت بگذاري

تا با معنا لمس كند

شايد آسماني سبز ساخت

خورشيدي آبي

و صخره هايي نرم تر از روياها

من اگر من باشد

تبسم خدا يعني عشق

من اگر خود باشم

خشم ابليس يعني عشق

من اگر من باشم و براي من عاشق شوم

عشق يعني همين

عشق يعني صحبت چلچله ها را سخت نداني

با گلبرگ شبو دوستانه صحبتي شبانه كني

عشق يعني قطرات باران را ببوسي

عشق يعني زيبا ببيني

که اگر بيننده باشي

نعش هفت سال پوسيده ، يعني تجسم زيبايي

 عشق يعني همين كه هست را ببيني

در همين كه هست

همين ، كه هست ....

خورشيد را ببوسي تا لبهايت زلال شود

شبنم را در آغوش بكشي تا قلبت شعور پيدا كند

ذهنت را با نسيم صبح از غبار فهم ، نا فهم زمانه پاك كني

عشق يعني باور كني

شايد امسال بهار تا زمستان باقي بماند

كه اگر خود باشي

عشق يعني بي انتهايي

وقتي كه افق تير رس چشم تو باشد

 راه بي معناست...

 

 

      

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند و نداد نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست؟

هر کجا می نگرم باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده

درد عشق است که لا حسرت و سوز بر دل پر شرشرم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم بی گمان زود ت ر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردیست که مشکل برود

شعر گفتم که ز دل بردارم بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ایی از رویش شد با که گویم ستم عشق را

مادر این شانه ز مویم بردار  سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیراهنم را از تن  زندگی نیست به جز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست به چه کار آید این زیبایی

بشکم این آینه ای مادر حاصلم چیست ز خود آرایی؟

در ببندید و بگویید که من جز از او از همه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا ؟ باکم نیست فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از راه دور زود پرسید که پیغام ز کیست

گر از او نیست بگویید آن زن دیرگاهیست در این منزل نیست

عطوفت مرد

دستی مرموز عشق را با خود برد

کینه خندید

عشق بغض آلود پرسید
هیچ کس رنگ وفا را آیا در چشمم دید؟

و من آن کولی سرگردان مانده حیران که بمانم یا بدانم

روزی آیا عشق من در قلب تو می میرد؟

و د رآن سردی بی مهری جا می گیرد؟

بدان آنروز بدان

 
که چو مجنون

لیلای تو هم می میرد...

هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم. ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم. ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره. ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم. ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم. ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم. ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم... از همه بچه هايي كه تو اولين سحرگاه تولد اين وب نظر دادن تشكر ميكنم...

پشت دريا شهریست که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
بامها جای کبوترهاييست که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر ، شاخه معرفتیست
مردم شهر به يک چينه چنان می نگرند که به يک شعله ،
به يک خواب لطيف
خاک موسيقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطير می آيد در باد
پشت دريا شهريست
که در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحر خيزانست
پشت دريا شهریست ، قايقی بايد ساخت
قايقی خواهم ساخت ، خواهم انداخت به آب
قايق از تور تهی ، و دل از آرزوی مرواريد
همچنان خواهم راند ، همچنان خواهم خواند ،
دور بايد شد از اين خاک غريب
شب سرودش را خواند ، نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم راند ، همچنان خواهم خواند...

                                                            ( سهراب سپهري )

 

 

من تمنا كردم كه تو با من باشي
تو به من گفتي :
هرگز
هرگز
پاسخي سخت و درشت
و مرا غصه اين هرگز كشت ...

سلام بچه ها من تازه وب رو ساختم . هرگز چه كلمه ي آشنايي انگار بارها اين كلمه رو شنيدم. خدا نكنه شما بشنويد...